Yağmurlu Bir Sabah ve İlk Kameram
Kayseri’de, sabahın erken saatlerinde, pencereden yağmurun damlalarını izlerken kendimi hiç bu kadar yalnız ve heyecanlı hissetmemiştim. 25 yaşındayım ve günlüklerimden birine yazdım: “Hayat bazen bir film gibi, ama kimse ne zaman başlayacağını bilmiyor.” O sabah, yıllardır hayalini kurduğum kısa filmimi çekmeye karar verdim. Kameram elimde, eski apartman dairemden çıkıp sokaklara adım attığımda içimde tarifsiz bir karışım vardı: heyecan, korku ve bir parça da umutsuzluk.
İşte o an, aklıma takılan soru yeniden geldi: How long do movies take to film? Benim filmim sadece birkaç sahneden ibaret olacak, ama kalbimde bir roman büyüklüğünde hikâye taşıyorum. Sokakta yürürken, yağmurun altında kaybolmuş gibi hissettim, ama bu kaybolmuşluk, aynı zamanda bir tür özgürlük de veriyordu bana.
İlk Sahne: Yalnızlık ve Sessizlik
Kamerayı açtım ve ilk sahneyi kaydetmeye başladım. O an kendimi aktör, yönetmen ve senarist olarak gördüm. Ellerim titriyordu, nefesimi tutuyordum. Baktığım her köşe, her yağmur damlası bir hikâye anlatıyordu. “Belki de bir film çekmek, hayata tutunmanın başka bir yolu,” diye düşündüm.
Burada, how long do movies take to film? sorusu kafamda yankılandı. Benim filmim birkaç saat içinde bitebilir miydi? Hayır, çünkü her duygu, her bakış, her sessizlik anı bir ömre bedeldi. Ve işte o an, küçük bir hüzün çöktü içime: zamanın ne kadar hızlı aktığını hissedip, elimde hiçbir şey tutamamak gibi bir şeydi bu.
İkinci Sahne: Arkadaşla Buluşma
Filmimin ikinci sahnesinde, en yakın arkadaşımla parkta buluşuyorum. Güneş, yağmurun arasından usulca sızıyor ve yüzümü ıslatıyor. Arkadaşımın gözlerindeki merakı kaydetmeye çalışıyorum, ama kelimeler yetersiz kalıyor. Bu sahnede, hayal kırıklığımı ve umutlarımı aynı anda anlatmak istedim.
“Bazen hayat bir film seti gibi; sahneler birbiri ardına gelir ama kimse tam olarak ne kadar süreceğini bilmez,” dedim arkadaşımı kaydederken. Ve işte, how long do movies take to film? sorusunun cevabını içimden verdiğimi fark ettim: aslında film çekmek, duyguları zamana hapsetmek gibi bir şey. Saatler değil, hisler belirliyor süresini.
Yağmur Altında Bir Sessizlik
Çekim arasında, yağmur altında bir bankta oturdum ve günlüğüme yazdım: “Her sahne, bir nefes gibi; bazen uzun, bazen kısa. Ama her sahne bittiğinde, içimde bir boşluk ve aynı anda bir tatmin hissi kalıyor.” Kamerayı kapattım ve yağmurun ritmiyle uyumlu bir sessizlik içinde kayboldum. O an, duygularımı saklamamın imkânsız olduğunu anladım. Hayal kırıklığı, sabırsızlık ve heyecan iç içeydi.
Üçüncü Sahne: Kapanış ve İçsel Hesaplaşma
Son sahne için eve döndüm. Filmimdeki karakterler, aslında kendimden parçalar taşıyordu. Kamera kapandığında, tüm duygularım, gözyaşlarım ve kahkahalarım kayıt altında. O anda fark ettim ki, how long do movies take to film? sorusunun cevabı sadece saatler veya günlerle ölçülemez. Film, insanın ruhunda tamamlanır.
Gözlerimi kapatıp düşündüm: Belki gerçek film çekimleri haftalar, aylar sürer, ama benim filmim sadece birkaç sahneyle ruhumda tamamlandı. Ve bu tamamlanma, hayal kırıklıklarını umutla, korkuları cesaretle dönüştürdü.
Sonuç: Her Sahne Bir Hayat
O gün, Kayseri’nin sokaklarında yürürken, içimde hem hüzün hem sevinç vardı. Filmimi bitirmiş olmanın verdiği tatmin, kelimelerle tarif edilemez. Duygularımı saklamadan kaydettiğim her sahne, bana yaşamın ne kadar kısa ama değerli olduğunu hatırlattı.
Artık biliyorum: Filmler ne kadar sürerse sürsün, önemli olan sürenin kendisi değil, o süreçte hissettiklerimiz. Ve benim küçük filmim, sadece birkaç sahneyle bile kalbimde ölümsüzleşti. How long do movies take to film? Belki bir ömür. Belki sadece bir an. Ama en önemlisi, o filmi çekerken yaşadığım tüm duygular.
—
Bu yazıda, Kayseri’nin gri sokaklarında geçen bir film çekimi etrafında, duygusal bir yolculuk ve günlük tutan bir genç olarak içsel deneyimlerimi paylaştım. Okuyan herkes, kendi küçük filmlerini düşündüğünde, zamanın ölçülemezliğini ve duyguların önemini hatırlayabilir.