Domuz Kediye Saldırır Mı? Bir Aşk ve Hayal Kırıklığı Hikayesi
Kayseri’deki küçük, sakin sokağımızda, her şey aslında çok sıradandı. Bahar rüzgarı hafifçe esiyor, kuşlar cıvıldıyor, komşular sabahları birbirlerine “Günaydın!” diyerek güne başlıyordu. Ama benim hayatım, o sabah birdenbire değişmeye başladı. Hayatımda en çok sevdiğim iki şey, kedim “Maya” ve sonradan sahiplendiğim minik domuz “Pamuk” arasında bir şeylerin ters gitmesi, o kadar büyük bir hayal kırıklığı yarattı ki… Hala unutamıyorum. “Domuz kediye saldırır mı?” sorusu, içimde hâlâ yankılanıyor.
Hayatımda İlk Kez Bir Domuz Sahiplenmek
Pamuk’u ilk aldığımda her şey çok basitti. O minik, pembe burnu, sevimliliği ve sevinçli bakışlarıyla adeta bir mucize gibiydi. Ama ben de biraz acele ettim. Her şeyi çok hızlı istedim, her şeyin mükemmel olmasını… Pamuk ve Maya arasında her şeyin harika olacağını düşünmüştüm. Kedim Maya, sokaklardan alındığı için biraz daha bağımsız ve kendine güvenli bir yaratık; yani tam bir “sahiplenmeye” alışmamıştı. Ama ben ona da güveniyordum. Aralarındaki dengeyi, alışma süreçlerini, bir şekilde halledeceğimi düşünmüştüm.
Bir sabah, Pamuk’u evimize getirdiğimde, gözlerim o kadar heyecanlıydı ki, bir yanda yeni bir yaşamın başlamış olmasının verdiği mutluluk, diğer yanda kedimle yaşadığım yılların getirdiği bağ vardı. Maya evdeydi, benimle göz göze gelmişti ve o sessiz bakışıyla “Beni unutmamalısın” diyordu. Ancak Pamuk’a bakınca, gözlerimdeki heyecanı görebiliyordum. “Ne kadar tatlısın, seninle çok güzel bir hayatımız olacak!” diye geçirmiştim içimden. Ama, bir şeyler eksikti. İki farklı dünyayı birleştirmek, düşündüğüm kadar kolay olmayacaktı.
Bir Gün O Bahar Sabahı
Bir gün, pamuk rengi domuzumla Maya’nın buluşacağı anı hayal ettiğimi hatırlıyorum. Gözlerim parlıyordu çünkü onlara verecek bir sürü sevgim vardı. Maya, o sabah her zamanki gibi pencereden dışarıya bakıyordu. Birden, küçük Pamuk bahçede koşarken, Maya’nın dikkatini çekti. Gözleri bir anda ona odaklandı. Hızla koşarak pencereye yaklaştı, tüyleri biraz kabardı ve karnı hafifçe yukarı kalktı. Duruşu, normalde yabancı bir kedinin karşısına çıktığında gösterdiği refleksi andırıyordu. Ama bu durum farklıydı. Pamuk gerçekten de çok minikti, ama Maya’nın gözlerinde yine de bir şeyler vardı. Bir şeyler… Huzursuzluk. Bir süre sessizce bakıştılar. Biri oradan geçmekte olan bir otobüsün hızına benzer bir tedirginlik hissediyordu.
Birkaç saniye içinde, Pamuk koşarak Maya’nın yanına geldi. Bir anda olanlar oldu. Maya, bir anlığına kendisini savunmasız hissetmiş gibi hamle yaptı. Pamuk o kadar küçük, o kadar sevimli bir yaratıkken, Maya’nın “savunma refleksi” bir anda harekete geçmişti. Ve işte, o an; “Domuz kediye saldırır mı?” sorusu, hayatımda bir kez daha yankılandı. Maya, biraz korkmuş ve biraz da merakla yaklaşan Pamuk’a bir pat atmaya karar verdi.
O anki içimdeki karışık duyguları hala unutamıyorum. Bir yanda kedi, diğer yanda domuz. Birinin gözleri korku, diğerinin ise masumiyetle dolu. Pamuk yavaşça geri çekildi ve ben de o an sanki bir film sahnesi gibi donakaldım. İçimden bir ses, “Neden?” diyordu. “Neden böyle oldu?” diye hep sordum. Kedim ve domuzum arasında, hiçbir zaman böylesine bir çatışma olabileceğini düşünmemiştim. İçimdeki umut bir anda hayal kırıklığına dönüştü. Pamuk’u çok sevmiştim, ama Maya’nın tepkisi beni derinden etkiledi.
Bir Gece, Bir Karar
Günler geçtikçe, Pamuk ve Maya arasındaki ilişki daha da karmaşık bir hâl aldı. Maya her geçen gün daha temkinli olmaya başlamıştı. Evdeki o huzurlu, sakin ortam bir anda gerilmeye başlamıştı. Yalnızca Maya’nın bakışları değil, Pamuk’un da tavırları değişti. Önceki sevgi dolu bakışları yerini biraz daha çekingen, korku dolu bakışlara bırakmıştı. Onun içindeki o masumiyet kayboluyordu. O minik domuz, her sabah uyandığında ve Maya’yı görüp ona yaklaşmaya çalıştığında, o anki tedirginliği bir şekilde hissediyordum.
Bir gün, oturma odasında onları izlerken, birden ikisi de birbirlerine yaklaştı. Gözlerimdeki umut yeniden belirdi. “Acaba bu sefer…” diye geçirdim içimden. Ama o an yine aynı şey oldu. Maya bir pat daha attı, ama bu defa daha hafifti. Pamuk hemen uzaklaştı ve bir kenara sinmişti. Sadece o an, içimde kocaman bir hayal kırıklığı vardı. Hani diyordum ya, her şeyin mükemmel olmasını istedim diye; işte tam olarak bu an, her şeyin ne kadar kırılgan olduğunu anlamama neden oldu. Bu anı yazarken bile, kalbimdeki o boşluğu hissedebiliyorum. Bir anlık neşem, bir anda silindi.
Hayal Kırıklığı ve Umut Arasındaki İnce Çizgi
İçimdeki o duygular hala taze, hala keskin. Pamuk ve Maya arasındaki ilişkinin nasıl olacağını hâlâ kestiremiyorum. Geriye dönüp baktığımda, bu hayal kırıklığıyla birlikte bir umut da barındırdım. İçimdeki ses hala diyor ki: “Belki bir gün, bir şans daha verirler.” Ama şimdi düşünüyorum da, belki de hayat, her zaman iki farklı dünyanın birbirine uyum sağlamasına izin vermez. Bazen, sevgi ve bağlar ne kadar güçlü olursa olsun, var olan çatışmalarla da başa çıkmamız gerekiyor. Bu da bence çok insani bir şey.
Ve evet, “Domuz kediye saldırır mı?” sorusunun cevabını artık biliyorum. Evet, bazen olur. Hayatın getirdiği tesadüfler, doğal içgüdüler ve beklenmedik tepkiler her zaman olacak. Ama her şeyin en iyi şekilde olmasını istemek, aslında insan olmanın gerekliliği. İki farklı hayvanın birbirine uyum sağlaması, belki de asıl gerçek zorluk. Ama bir yerlerde, bir umut var…